साताऱ्याच्या साहिल जाधवचा आशियात ‘सुवर्णवेध’!
कंपाऊंड तिरंदाजीत दुहेरी सुवर्णपदकाची ऐतिहासिक कामगिरी; संघर्ष, कुटुंबाचा त्याग आणि प्रशिक्षकांच्या मार्गदर्शनाला यश
समर्थ 24 तास न्यूज नेटवर्क.फलटण
सातारा, प्रतिनिधी : साताऱ्याच्या मातीत घडलेल्या करंडी गावच्या साहिल राजेश जाधव याने जपानमधील २०२६ आशियाई क्रीडा स्पर्धेत कंपाऊंड तिरंदाजीत दोन सुवर्णपदके पटकावत भारतासह महाराष्ट्राची मान उंचावली आहे. साहिलने पुरुष सांघिक आणि मिश्र सांघिक अशा दोन्ही प्रकारांत सुवर्णपदकाची कमाई केली. मिश्र सांघिक अंतिम सामन्यात दक्षिण कोरियाविरुद्ध शूट-ऑफमध्ये मिळवलेला थरारक विजय विशेष ठरला. या कामगिरीमुळे मिश्र कंपाऊंड प्रकारात भारताला लॉस एंजेलिस २०२८ ऑलिम्पिकसाठी कोटा मिळाला आहे.
साहिलच्या या यशामागे केवळ सराव आणि स्पर्धेतील कामगिरी नाही, तर अनेक वर्षांचा संघर्ष, आर्थिक अडचणी, कुटुंबाचा त्याग आणि प्रशिक्षकांचे मार्गदर्शन आहे. एक काळ असा होता की आर्थिक परिस्थितीमुळे साहिलला तिरंदाजीचे प्रशिक्षण सुरू ठेवणेही कठीण झाले होते. मात्र, परिस्थितीसमोर हार न मानता त्याने आपले लक्ष्य कायम ठेवले.
अंतिम क्षणी संयम अन् अचूक निशाणा
मिश्र सांघिक कंपाऊंड प्रकाराच्या अंतिम सामन्यात साहिल जाधव आणि चिकिथा तनिपर्थी यांच्या जोडीसमोर दक्षिण कोरियाचे आव्हान होते. सामना बरोबरीत गेल्यानंतर शूट-ऑफची वेळ आली. या निर्णायक क्षणी भारतीय जोडीने संयम राखत १५८-१५७ असा विजय मिळवत सुवर्णपदकावर नाव कोरले. या सामन्यात साहिलचा शेवटचा निशाणा १० गुणांचा ठरला.
पुरुषांच्या कंपाऊंड सांघिक प्रकारात साहिलने कुशल दलाल आणि गणेश मणिरत्नम थिरुमुरू यांच्या साथीने सुवर्णपदक पटकावले. त्यामुळे एकाच आशियाई स्पर्धेत साहिलच्या खात्यात दोन सुवर्णपदके जमा झाली.
‘५२ सेकंद’ ठरले प्रेरणेचे सूत्र
साहिलने आशियाई स्पर्धेपूर्वी आपल्या मनात ‘५२ सेकंद’ हा आकडा पक्का केला होता. भारतीय राष्ट्रगीताचा कालावधी ५२ सेकंद असल्याचे सांगत, पदकाच्या दबावापेक्षा राष्ट्रगीतासाठी खेळण्याची भावना मनात ठेवून त्याने स्पर्धेवर लक्ष केंद्रित केले. या मानसिक तयारीचाही अंतिम सामन्यातील कामगिरीवर परिणाम झाला, असे साहिलने सांगितले.
आईने दागिने विकले; वडिलांची नोकरी गेली तरी स्वप्न कायम
साहिलच्या यशामागे त्याच्या आई-वडिलांचा मोठा त्याग आहे. कोरोना काळात वडील राजेश जाधव यांची नोकरी गेल्यानंतर कुटुंबासमोर आर्थिक अडचणी निर्माण झाल्या. मात्र, मुलाच्या प्रशिक्षणात खंड पडू नये यासाठी आई सीमा जाधव यांनी दागिने विकून साहिलच्या तिरंदाजीसाठी आवश्यक महागडे साहित्य उपलब्ध करून दिले. निवड चाचणीच्या काळात साहिलने जुने किंवा उधार घेतलेले बाण वापरूनही सराव केला होता, असे वृत्तांत नमूद करतात.
या संघर्षाच्या काळात कुटुंबाने साहिलला सातत्याने प्रोत्साहन दिले. आर्थिक परिस्थिती प्रतिकूल असतानाही मुलाचे ध्येय डळमळू नये, यासाठी पालकांनी त्याच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे राहण्याचा निर्णय घेतला.
साताऱ्यातून सुरू झालेला प्रवास
दहावी उत्तीर्ण झाल्यानंतर साहिलने तिरंदाजीला सुरुवात केली. साताऱ्यातील ‘दृष्टी आर्चरी अकादमी’ येथे प्रशिक्षक प्रवीण सावंत यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्याने तिरंदाजीचे प्राथमिक धडे घेतले. पुढे कोलकाता येथील भारतीय क्रीडा प्राधिकरणाच्या केंद्रात प्रशिक्षक हरीश कुमार यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्याचा सराव सुरू राहिला.
साहिलचा प्रवास सहज नव्हता. जवळपास सहा वर्षांच्या संघर्षानंतर त्याने राष्ट्रीय आणि आंतरराष्ट्रीय स्तरावर आपली ओळख निर्माण केली. २०२५ च्या वर्ल्ड युनिव्हर्सिटी गेम्समधील यशानंतर त्याच्या कारकिर्दीला वेग मिळाला. त्यानंतर २०२६ मध्ये जागतिक स्तरावरील स्पर्धांमध्येही त्याने कामगिरी केली आणि अखेर आशियाई क्रीडा स्पर्धेत दुहेरी सुवर्णपदकाचा पराक्रम केला.
दिवसाला सात तास सराव; वर्षाला लाखोंचा खर्च
साहिलच्या प्रशिक्षणामध्ये शिस्त आणि सातत्याला मोठे महत्त्व आहे. सकाळी सुमारे साडेतीन तास आणि संध्याकाळी साडेतीन तास तिरंदाजीचा सराव, त्यानंतर व्यायाम आणि फिटनेस असा त्याचा दिनक्रम असल्याचे वृत्तांत सांगतात. धनुष्य, बाण, आहार आणि इतर प्रशिक्षणाचा खर्चही मोठा आहे. वर्षाला सुमारे पाच लाख रुपयांपर्यंत खर्च येत असल्याचे नमूद करण्यात आले आहे.
आता लक्ष्य ऑलिम्पिक पदकाचे!
आशियाई क्रीडा स्पर्धेतील दोन सुवर्णपदकांनंतर साहिलचे पुढील लक्ष्य लॉस एंजेलिस २०२८ ऑलिम्पिक आहे. मिश्र कंपाऊंड प्रकारातील त्याच्या सुवर्णपदकामुळे भारताला ऑलिम्पिक कोटा मिळाला असला, तरी अंतिम ऑलिम्पिक संघाची निवड पुढील काळातील कामगिरीवर अवलंबून राहणार आहे. साहिलने भारताचे ऑलिम्पिकमध्ये प्रतिनिधित्व करून पदक जिंकण्याचे ध्येय व्यक्त केले आहे.
साताऱ्याच्या मातीतून सुरू झालेला हा प्रवास आता आंतरराष्ट्रीय क्रीडा विश्वात पोहोचला आहे. आर्थिक अडचणी, अपयश, साधनांची कमतरता आणि अनेक अडथळ्यांवर मात करत साहिलने आशियाई क्रीडा स्पर्धेत दोन सुवर्णपदके जिंकली. त्याच्या या यशामुळे साताऱ्याच्या क्रीडा क्षेत्रालाच नव्हे, तर महाराष्ट्रातील युवा खेळाडूंनाही नवी प्रेरणा मिळाली आहे.
संघर्षातून उभा राहिलेला साहिलचा हा ‘सुवर्णवेध’ आता ऑलिम्पिकच्या दिशेने नवा अध्याय लिहिण्यास सज्ज झाला आहे.
