पुणे: 39 वर्षीय बावधन रहिवासी आदित्य पोतदार यांच्यासाठी, गेल्या आठवडा एक वावटळीच्या भावनिक मॅरेथॉनसारखा वाटला – ज्यासाठी त्याने कधीही साइन अप केले नाही. इंडिगो फ्लाइटच्या व्यत्ययाच्या मध्यभागी अडकलेल्या पोतदारला फक्त दोन दिवसांत दोन शहरांमध्ये शटल करताना दिसले – फक्त त्याच्या सामानाशिवाय परत येण्यासाठी.शेवटी घरी पोहोचल्यानंतरही, पोतदार आपला वेळ ट्रॅकिंग लिंक्स रिफ्रेश करण्यात, हेल्पलाइनवर कॉल करण्यात आणि हरवलेली बॅग शोधण्यासाठी प्रत्येक संभाव्य चॅनेल तपासण्यात घालवत आहेत. आतापर्यंत कोणतेही यश मिळाले नसल्याचे ते म्हणाले.TOI शी बोलताना, पोतदार यांनी सांगितले की, एक नियमित व्यवसाय ट्रिप एका थकवणाऱ्या प्रवासाच्या गाथेत कशी रुळली. कंपनीच्या कॉन्फरन्ससाठी ते 2 डिसेंबर रोजी कोलकात्याला रवाना झाले होते, 4 डिसेंबर रोजी रात्री 9.25 च्या विमानाने पुण्याला परतण्याचे ठरले होते.“मी वेळेवर विमानतळावर पोहोचलो आणि चेक-इनची प्रक्रिया पूर्ण केली. पण नंतर माझे फ्लाइट दुसऱ्या दिवशी सकाळी ९.२५ ला रिशेड्युल करण्यात आले. कर्मचाऱ्यांशी खात्री केल्यानंतर विमानतळ सोडण्याशिवाय आणि राहण्यासाठी हॉटेल शोधण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नव्हता,” तो म्हणाला.दुसऱ्या दिवशी पोतदार सकाळी ७ वाजता विमानतळावर परतले. पुन्हा नियोजित विमान वेळेवर निघाले आणि पोतदार यांनी सुटकेचा नि:श्वास सोडला.मात्र, या प्रवासाला अनपेक्षित वळण लागले.ते म्हणाले, “विमान पुण्याजवळ आले पण ते उतरले नाही. पायलटने जाहीर केले की पुणे विमानतळावरील जागेच्या कमतरतेमुळे विमान हैदराबादकडे वळवले जात आहे, तेव्हा आम्ही वर प्रदक्षिणा घालत होतो.”दुपारी 2.30 च्या सुमारास हे विमान हैदराबादला उतरले. पोतदार म्हणाले, “तेथे, इंडिगोच्या कर्मचाऱ्यांनी आम्हाला आमच्या सामानावर दावा करण्यास सांगितले, जे आम्ही केले, परंतु माझ्या बॅग कधीही पोहोचल्या नाहीत,” पोतदार म्हणाले.“अधिकाऱ्यांनी आम्हाला आश्वासन दिले की आम्हाला पुण्याला नेण्यासाठी दुसऱ्या फ्लाइटची व्यवस्था केली जात आहे. त्यांनी आम्हाला संध्याकाळी 7 च्या सुमारास बोर्डिंग गेटवर पोहोचण्यास सांगितले. तथापि, जेव्हा मी नियुक्त केलेल्या बोर्डिंग गेटवर गेलो, तेव्हा ते फ्लाइट देखील रद्द झाले,” तो म्हणाला.संभ्रमात असताना, पोतदार विमानतळाचे पडदे स्कॅन करत राहिले, घरच्या कोणत्याही पर्यायी मार्गासाठी हताश झाले.“मला अचानक एक लहान इंडिगो एटीआर विमान हैदराबादहून शिर्डीला त्याच वेळी उडताना दिसले. मी एका कर्मचाऱ्याला विचारले की मी माझे तिकीट ट्रान्सफर करू शकेन का, आणि कृतज्ञतापूर्वक त्यांनी मला मदत केली. तथापि, माझ्याकडे माझे सामान नव्हते. कर्मचाऱ्यांनी सांगितले की ते आवश्यक औपचारिकता पूर्ण करतील, आणि मी शिर्डीला रात्री 8.30 वाजता विमानात चढलो.” पोतदार म्हणाले.तिथेही अग्निपरीक्षा सुरूच होती. त्याला हरवलेल्या सामानाचा फॉर्म भरण्यास सांगण्यात आले, परंतु त्याची प्रत किंवा छायाचित्र काढण्याची त्याला परवानगी नव्हती. असहाय्य वाटून, पोतदार रात्री बाहेर पडले, कॅब बुक केली आणि एक शेवटचा लांबचा प्रवास सहन केला. तो पुण्याला पोहोचला तोपर्यंत ६ डिसेंबरला पहाटे ४.३० वाजले होते.तेव्हापासून पोतदारांचे दिवस कॉल्स, मेसेज, इमेल्समध्ये गेले. “त्यांनी मला ग्राहक सेवा क्रमांकावर दीड तासासाठी होल्डवर ठेवले. आणि तरीही, कोणतेही निराकरण नाही. जेव्हा मी एअरलाइनची ट्रॅकिंग सिस्टम तपासली तेव्हा एकच संदेश आला: ‘ट्रेसिंग चालू आहे, कृपया नंतर प्रयत्न करा.’ माझे सामान कधी येईल हे मला खरेच माहीत नाही. मी फक्त सर्वोत्कृष्टतेची अपेक्षा करत आहे,” त्याने TOI ला सांगितले.
