खेड तालुक्यातील जालिंदरनगरच्या ग्रामस्थांच्या मदतीने एका शिक्षकाने जागतिक सन्मान मिळवून देणारी अनोखी संस्था उभारलीपुण्यापासून 40 किमी अंतरावर असलेल्या खेड तालुक्याच्या हिरवाईने नटलेल्या जालिंदरनगर या छोट्याशा गावात महाराष्ट्रातील इतर शाळांपेक्षा वेगळी शाळा आहे. बेंच नाहीत, ब्लॅकबोर्ड नाहीत, खडू आणि धूळ असलेल्या कठोर वर्गखोल्या नाहीत.त्याऐवजी, सूर्यप्रकाश काचेच्या भिंतींमधून पसरतो आणि मुले काय अभ्यास करायचा हे निवडत मोकळ्या जागेत बसतात. अवघ्या तीन वर्षांपूर्वी, जिल्हा परिषद शाळा ही दोन खोल्यांची ढासळलेली छप्पर होती आणि त्यात जेमतेम तीन विद्यार्थी होते.त्याच्या परिवर्तनाने जगाचे लक्ष वेधून घेतले. ऑक्टोबर 2025 मध्ये, शाळेने युनायटेड किंगडममधील T4 एज्युकेशनकडून जगातील सर्वोत्कृष्ट शाळा, समुदाय निवड पुरस्कार जिंकला.
51 वर्षीय दत्तात्रय वारे, ज्यांना वारे गुरुजी म्हणून ओळखले जाते, 2022 मध्ये येथे पोस्ट करण्यात आले, तेव्हा शाळा व्यावहारिकदृष्ट्या अस्तित्वात नव्हती. पण वारेने तो कोरा कॅनव्हास समजला. “जेव्हा मी पहिल्यांदा आलो तेव्हा तिथे फक्त तीन विद्यार्थी आणि दोन मोडकळीस आलेल्या खोल्या होत्या. मी इमारत दुरुस्त न करण्याचा निर्णय घेतला. मला शालेय शिक्षणाची कल्पना स्वतःच पुन्हा बांधायची होती,” तो एका सर्किट बोर्डवर काम करणाऱ्या मुलांचा गट पाहत हसत हसत म्हणाला.जालिंदरनगरचे अवघे दीडशे ग्रामस्थ त्यांचे सहकारी बनले. त्याची दृष्टी जिवंत करण्यासाठी त्यांनी पैसा, श्रम आणि हृदय एकत्र केले. “आम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवतो. त्यांनी आम्हाला सांगितले की ही शाळा मुलांची असली पाहिजे, सरकारची नाही, शिक्षकांची नाही तर त्यांची आहे,” संगदेव झोडगे म्हणाले, ज्यांचे नातवंडे शाळेत शिकत आहेत.आज, झेडपी शाळा 130 विद्यार्थ्यांसह गजबजली आहे, ज्यात 16 ओपन-स्कूल विद्यार्थ्यांचा समावेश आहे. “येथे मुले त्यांना पाहिजे तसा अभ्यास करतात. त्यांचे शिकणे कुतूहलाने चालते, बळजबरीने नाही. आमचा आधार स्पर्धा नाही तर सहयोग आहे. आमचा विश्वास आहे की प्रत्येक मूल दुसऱ्याला मदत करून वाढू शकते,” वेरे म्हणाले.एका छोट्या सर्किट बोर्डवर, 10 वर्षांचा रूपेश चव्हाण बल्बकडे बोट दाखविल्याच्या प्रतिसादात डोळे मिचकावण्याचा त्याचा कार्यक्रम दाखवतो. “एक बोट, एक प्रकाश. दोन बोटे, दोन दिवे. हे घरांमध्ये वापरले जाऊ शकते,” तो त्याच्या वर्गमित्रांना आनंद म्हणून हसतो.जवळच, दुसरा विद्यार्थी, 13 वर्षांचा यश दप्तरी, त्याने आणि त्याच्या मित्रांनी शाळेच्या 3D प्रिंटरचा वापर करून तयार केलेले ड्रोन उडवण्याची तयारी करतो. “ऑपरेशन सिंदूर दरम्यान ड्रोन कसे वापरले गेले ते आम्ही पाहिले. आम्हाला अधिक शक्तिशाली बनवायचे आहेत,” तो रिमोट कंट्रोलर स्थिर करत म्हणाला. वेअरने सुतारकामापासून ते कोडिंग, संगीत ते यांत्रिकीपर्यंत 22 कौशल्ये सादर केली आहेत, हे सर्व एकात्मिक अभ्यासक्रमात विणलेले आहेत जिथे विषय अखंडपणे मिसळले जातात. “आमचे विद्यार्थी संगीतातून गणित, कलाकुसरातून विज्ञान आणि कथा कथनातून भाषा शिकतात. ते एकमेकांकडून शिकतात, प्रश्न विचारतात, अपयशी ठरतात, पुन्हा प्रयत्न करतात,” तो म्हणाला.वरिष्ठ विद्यार्थी कनिष्ठांना शिकवतात आणि प्रत्येकजण समवयस्कांच्या संवादातून शिकतो. “आमची स्पर्धा इतरांशी नाही तर स्वतःशी आहे. आम्ही एकत्र वाढतो,” वेअर जोडले.राजेश्वरी तांबे, इयत्ता आठवी खुल्या शाळेची विद्यार्थिनी, अभ्यागतांचे नेतृत्व करते. जेईई उत्तीर्ण करण्याचे आणि काही दिवस आयआयटीमध्ये शिकण्याचे तिचे स्वप्न आहे आणि ती YouTube ट्यूटोरियलमधून शिकते.पुणे झेडपीचे मुख्य कार्यकारी अधिकारी, गजानन पाटील म्हणाले, “केवळ तीन वर्षात वेअरच्या पद्धतींनी मरणासन्न झेडपी शाळा कल्पनांच्या जिवंत प्रयोगशाळेत बदलली आहे. प्रवेशाचे प्रमाण वाढले आहे. ज्या पालकांनी एकेकाळी आपल्या मुलांना खाजगी इंग्रजी माध्यमाच्या शाळेत पाठवले होते त्यांनी त्यांना इथे परत आणले.योगेश खर्डे जे मुले येथे शिकतात ते म्हणाले, “आम्ही फक्त एक शाळा नाही तर एक अशी संस्कृती तयार केली आहे जिथे मुले सहयोग करणे, तयार करणे आणि काळजी घेणे शिकतात.”जालिंदरनगर शाळेच्या काचेच्या भिंती आजूबाजूच्या टेकड्यांपेक्षा जास्त प्रतिबिंबित करतात. नुकतेच भेट दिलेले शालेय शिक्षण मंत्री दादा भुसे म्हणाले, “येथील शाळेच्या भिंती ग्रामीण शिक्षणातील क्रांतीचे प्रतिबिंब आहेत, धैर्य, दृढनिश्चय आणि समाजातून जन्माला आले आहेत. या शांत गावात एका शिक्षकाने आणि त्यांच्या लोकांनी हे सिद्ध केले आहे की जेव्हा शिक्षण सर्वांचे असते तेव्हा लहान शाळा देखील जगाला परिवर्तन कसे दिसते हे शिकवू शकते. भविष्यात पुणे जिल्ह्यात अशा किमान 25 सरकारी शाळा पाहावयास मिळतील.”
